Komende voorstelling

arsenicum oudekantToneelgroepMaskerade speelt op 27 en 28 oktober de voorstelling Arsenicium en Oude Kant.


Meer informatie volgt snel!

Recensie voorstelling Toneelgroep Maskerade “Het laatste contact”, Uithoorn vrijdag 7 april, Alkwin College

Maskeradepubliek kiest voor goede afloop

De door de decorploeg knap nagebootste aankomsthal van een luchthaven. Lichte grijze en blauwe kleuren, een paar pilaren. Links achter grote ruiten luchthavenpersoneel achter computers, in dienstkleding zichtbaar zittend en lopend druk bezig met het regelen van het verkeer in de lucht en op de grond. Een beeldscherm met aankomsttijden. Hier en daar wachtende afhalers. Dienstmededelingen uit luidsprekers. Dat zag en hoorde het publiek in de volledig bezette zaal aan het begin van de voorstelling van Toneelgroep Maskerade op vrijdagavond 7 april. Wat kunnen we verwachten, wat gaat Maskerade vanavond laten zien en wat willen de spelers overbrengen, denk je als “Het laatste contact” gaat beginnen.

Verschillende typen raak neergezet.

Mensen die aankomende passagiers komen afhalen druppelen binnen. Geleidelijk ontvouwt zich dan het stuk als portret van een groep wachtende mensen met verschillende achtergronden, karakters en manieren van reageren en communiceren. Mensen met verschillende gevoelens en verwachtingen.

Een ouder echtpaar (Nico Tijsterman en Ans de Meulmeester) vertolkt de komische noot in het stuk. Dat was wel fijn tijdens de opbouw naar spannende momenten in de eerste akte Ze wachten op de aankomst van kinderen en kleinkinderen. O wee, als het onderweg in de lucht maar niet mis gaat. De overtocht op een schip zou veiliger zijn geweest, sputtert de wachtende oma. De showbink Paul Tims, raak neergezet door Bas van Dijk, wacht op de beroemde popster Billy Wonder. Hij maakt zich egoïstisch alleen druk over het belang van de ster voor zijn eigen show. Vertraging kost Paul een vermogen. Marion (Sabine Baptist), wacht vol spanning op haar aanstaande echtgenoot, evenals de jonge homo Gerard Nijkerk (Vincent de Mol), die zijn vriend uit New York een veilige landing toewenst. Voor de blinde meneer Faber met zijn opvouwbare blindenstok (Joost Wagemaker) en zijn behulpzame dochter (Fien Steenbergen) is het belangrijk tijdens een tussenlanding even te praten met de beroemde oogchirurg die vader later, hopelijk succesvol, komt opereren. De door Wietske Buruma-van Seventer flamboyant gespeelde troela José, wachtend op haar Bobby, blijkt net zo’n egocentrisch portret als showbink Tims. Ze kennen elkaar ook nog!

Tonny Jansen zorgt als Yvonne van Ravestein druk voor allerlei onderling contact tussen de wachtenden. Evenals Margriet Slurink, in de rol van Trudie Dekker, is zij de vrouw van een piloot, dus ook deze dames zijn hoogst ongerust over het lot van de mensen aan boord. De in zichzelf gekeerde Robert in de groene trui die tijdens de pauze nog weggekropen in een hoek van de aankomsthal zit, kennen we al van zijn hoge stem waarmee hij wetenswaardige nieuwsfeiten door de ruimte laat schallen.

Eind goed, al goed

Dan loopt de spanning op. De landing is vertraagd. Eerst en beetje. Dan verontrustend erg. Luchthavenpersoneel wordt, gesticulerend achter het glas van de controleruimtes, kennelijk onrustig. De ambulante luchthavenman Verdonk (Jack Bontekoe) heeft moeite met het treffen van een geruststellende toon. Dat kan ook niet, want het vliegtuig is niet vertraagd maar in zee gestort of uit nood geland. Een verschrikkelijk boodschap die pas druppelsgewijs doorkomt naar de steeds angstiger wordende groep wachtenden. Er zijn wel mensen in reddingsbootjes gesignaleerd. Maar zijn dat alle passagiers of slechts enkele reizigers en zijn de anderen omgekomen? De spanning blijft tot de pauze. Ook tijdens de korte tweede akte is nog onduidelijk of de wachtenden definitief slecht nieuws krijgen of hun geliefden en relaties levend terugzien.

Het publiek mag kiezen: een originele vondst van auteur Dick van Maasland en/of bewerker en regisseur Ida van de Lagemaat.

Het wordt de keus voor een positief einde. Het Maskeradepubliek wil niet verdrietig naar huis. Gelukkig, het was wel een noodlanding op zee, maar alle passagiers zijn gered en ze komen allemaal ongedeerd naar huis. Eind goed, al goed , zodat het enthousiaste Maskeradepubliek opgelucht de rolvaste spelers, hun regisseur en het uitstekende decor-, kostuum-, geluids- en belichtingsteam met een stevig applaus kon bedanken.


Bob Berkemeier

Tags: Maskerade, Uithoorn, lokaal theater, Toneelgroep, Nieuws over Maskerade, Arsenicum en Oude Kant

AfdrukkenE-mail

Inschrijven nieuwsbrief

Blijf op de hoogte via uw e-mail; schrijf u in voor de nieuwsbrief!
  • improvisatieacteurs
  • sauna_logo

Stan Limburg Regisseur

Stan LimburgCristiaan Willem Hendrik (Stan) Limburg (Purmerend, 20 april 1961) is een Nederlands acteur, stemregisseur van teken- en live-actionfilms, toneelspeler en stemacteur en regisseur van amateurtheatergezelschappen.

In 1985 begon hij zijn carriere bij het Nederlands Volkstoneel en speelde daar in In Holland Staat Een Huis, Boefje en Heimwee. Vervolgens speelde hij in de muzikale komedie van Jos Brink en Bert Stoots Oude Nieuwe Vrienden onder regie van Frank Sanders.

Hij was te zien naast Piet Bambergen en Rudi Falkenhagen in de klucht Pappie, Hier Ben Ik en speelde later in de musicals Singin' In the Rain, Annie - de Musical, Sinatra - That's Life!, als James Milligan in Alleen Op De Wereld en in Pietje Bell. In seizoen 2009/2010 was hij 23 keer te zien in de musical Op Hoop van Zegen toen hij Arie Cupé verving in de rollen van Kaps en Cobus.

Limburg werkte als cabaretier aan twee programma's mee van theaterrestaurant De Suikerhof, was 515 keer te zien in de Lido-show MADley Amsterdam van Haye van der Heyden waarin hij onder andere met veel succes de broer van André van Duin speelde.
Voor het Amsterdams Kleinkunst Festival (A.K.F.) werkte hij mee diverse projecten. In 2011 maakte het A.K.F. een voorstelling over Snip en Snap onder de titel Ja, dit is Revue waarin Stan de rol van Piet Muyselaar vertolkte. Het succes van deze productie, geschreven door Femke Krist, geregisseerd door Daniël Cohen en met Burt Lamaker in de rol van Willy Walden, heeft ertoe geleid dat de voorstelling in oktober 2012 op tournee ging door Nederland.

Als dialoogregisseur was hij verantwoordelijk voor films als Barnyard, Chicken Run, Rio en Rio 2. Voor deze films maakte hij ook de vertaling. Verder regisseerde hij o.a. series als Chop Socky Chooks, Invader Zim, Bob de Bouwer, My Dad the Rock Star, Buzz Lightyear of Star Command, maar ook voor het satirische Café de Wereld en de Efteling-productie van De Sprookjesboom. 
In de gamesindustrie verzorgde Limburg de dialogen van Ratchet and Clank en Uncharted: Drake's Fortune. Sinds 2009 regisseert hij ook de dialogen voor de muppetscènes voor Sesamstraat, waaronder de Bert en Ernie-scènes met Paul Haenen en Wim T. Schippers.

Zijn amateurtheaterregie periode start in 1995 en hij regisseert groepen als Dosto, Musicalvereniging Boms, Scala en het Nieuwe Lyceum. En vanaf 2015 ook bij Toneelgroep Maskerade. Dit keer regisseert hij Arsenicum en Oude Kant van schrijver Joseph Kesselring.